Αναρτήθηκε από: Αϊναλής Παντελής | Οκτώβριος 2, 2008

Βιομηχανία μωρών σε 5άστερο μαιευτήριο!

Από την εισαγωγή της εγκύου στην κλινική έως την αναμονή στον θάλαμο τοκετού όλα οδηγούν στον… μονόδρομο της καισαρικής

Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό. Δεν είναι και λίγο να είσαι προγραμματισμένη να γεννήσεις το πρώτο σου παιδί παραμονές Δεκαπενταύγουστου και ο γιατρός σου να είναι εκεί στο πλευρό σου (και όχι στη Μύκονο), όπως και η μαία σου (άσπρη άσπρη), και να επιμένει 12 ώρες και βάλε μετά, να γεννήσεις φυσιολογικά, να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μην σε βάλει στο χειρουργείο για καισαρική και να ξεμπερδεύει, όπως τόσοι άλλοι συνάδελφοί του, ημέρες που είναι… Αλλά και στο δεύτερο παιδί, γέννησα φυσιολογικά, σε έξι ώρες, με κινηματογραφική ροή και όλους τους προβολείς στραμμένους πάνω μας… Στο χειρουργείο στην τελική πράξη.

Απίθανες δικαιολογίες

Ας είναι καλά ο Ιάσονας και η Δήμητρα… Να μην πούμε και τα επώνυμα και τους φέρουμε σε δύσκολη θέση. Είναι απίστευτο τι ακούει κανείς από γυναίκες σε ενδιαφέρουσα που είτε από δική τους ανασφάλεια, είτε εξαιτίας των γιατρών που έχουν επιλέξει, η καισαρική αποτελεί όχι λύση ανάγκης, αλλά… μονόδρομο. «Εχω μυωπία…», λέει η μία. Τι λες; Κι εγώ και δεν έβγαλα καν τους φακούς μου την ώρα του τοκετού… «Είναι τυλιγμένο με τον λώρο…» Σοβαρά; Και η κόρη μου είχε διπλή περιτύλιξη του ομφάλιου λώρου και όλα καλά, με τον σωστό χειρισμό γιατρού και μαίας… «Μα, είναι το τρίτο παιδί…».

Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες. Δεν είναι μόνο ότι οι καισαρικές στοιχίζουν πιο πολύ, είναι ότι θέτουν σε κίνδυνο τόσο την υγεία των μητέρων όσο και των παιδιών. Και δεν μιλάμε φυσικά για τις περιπτώσεις εκείνες που κρίνεται απαραίτητη η… τομή αλλά για την ευκολία με την οποία μια γυναίκα σήμερα οδηγείται στο χειρουργείο. Αλλά και πάλι δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η βιομηχανία μωρών, τα μαιευτήρια της χώρας που λειτουργούν σαν πεντάστερα ξενοδοχεία με αστεία υποδομή, θλιβερό σέρβις, πράγματα για τα οποία κανείς δεν μιλάει. Γιατί, όταν είσαι έγκυος, διαβάζεις δεκάδες βιβλία, προετοιμάζεσαι όσο μπορείς και όσο αντέχεις, ξέρεις ότι ετοιμάζεσαι για μια μεγάλη περιπέτεια, που εύχεσαι ότι θα έχει αίσιο τέλος και θα έχει, αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ίδια την εμπειρία.

Οταν μπαίνεις στο ιδιωτικό μαιευτήριο, νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε mall. Και αγοραφοβικός να μην είσαι, κάτι παθαίνεις. Πού να πηγαίνεις και για εγκλεισμό, για τέσσερις τουλάχιστον ημέρες, γνωρίζοντας ότι θα δώσεις μια περιουσία για να γεννήσεις το παιδί σου. Εκτός κι αν δεν σε πειράζει να μείνεις σε πεντάκλινο, να έχεις τον πόνο σου και να τον μοιράζεσαι μαζί με άλλες γυναίκες που η καθεμία κουβαλάει τη δική της χαρά ή το δράμα. Βάλτε και τους συγγενείς, τους φίλους, το μωρό, το προσωπικό, πάρτι θα κάνουμε. Αν δε έχεις και ιδιωτική ασφάλιση, κλείνεις το μονόκλινο, για να μπορεί να κοιμηθεί κι ένας δικός σου άνθρωπος για βοήθεια…

Βοήθεια; Πριν ακόμη γίνει επισήμως η εισαγωγή, για πρόκληση οδυνών, αφού είχα μπει στον δέκατο μήνα και η κόρη μου δεν έλεγε να βγει, η κοπέλα στην είσοδο απαίτησε να βγάλω τα μικροσκοπικά διαμαντάκια από τα αυτιά μου που τα φορούσα για γούρι… Είχα φτιάξει ένα μικρό σακίδιο για να το πάρω μαζί μου, με ένα μικρό αρκουδάκι (δώρο της αδερφής μου για παρέα), το iPod με χαρούμενα τραγούδια για να μην ακούω τις άλλες γυναίκες που ούρλιαζαν (και έβριζαν) από τους διπλανούς θαλάμους, ένα εμφιαλωμένο νερό (για να πίνω) και ένα ιαματικό (για να ψεκάζομαι), ένα βούτυρο κακάο γιατί στη διάρκεια του τοκετού στεγνώνουν τα χείλη… Ομως και αυτά ακόμη ήθελαν να μου τα κατασχέσουν. Και έπρεπε να δώσω μάχη, για να τα κρατήσω, ή έστω ορισμένα από αυτά και να πω ότι έχω συνεννοηθεί με τον γιατρό μου και να παρέμβει και ο γιατρός πατέρας μου, παρών (ευτυχώς) σε όλη τη διαδικασία. Ούτε φυλακισμένη…

Και μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν μικρά ή αστεία, αλλά φανταστείτε τον εαυτό σας γυμνό ή ημίγυμνο, καλωδιωμένο, με πόνους, ανάμεσα σε αγνώστους, αγέλαστους νοσηλευτές… Για ώρες καθηλωμένο σε ένα λευκό δωμάτιο πάνω σε ένα κρεβάτι, με καλώδια για να ακούς το μωρό, να σε γυρίζουν 360 μοίρες, να νομίζεις ότι έχει σταματήσει ο χρόνος. Θυμάμαι ότι είχα αγωνία, αν θα ήμουνα μόνη μου στον θάλαμο τοκετού. Και τελικά με οδήγησαν σε ένα δωμάτιο που ήταν μια κυρία που… έσκουζε, είχε χάσει την ψυχραιμία της και κανείς δεν μπορούσε να την ηρεμήσει. Αν δεν με άλλαζαν δωμάτιο, θα γινόμασταν δύο οι «υστερικές».

Και στην ανάνηψη; Που δεν θες να κοιμηθείς, είσαι εξαντλημένη, τα έχεις 400 και το μόνο που ονειρεύεσαι να πας στο δωμάτιο σου, στους δικούς σου ανθρώπους, να πάρεις αγκαλιά το μωρό σου και τελικά μένεις για δύο τουλάχιστον ώρες (αν δεν σε ξεχάσουν), στη μέση του πουθενά, με την Παναγία απέναντι, ένα (χαλασμένο) ρολόι, έναν τύπο που καθάριζε το αίμα από τα ντουλάπια και με πλάτη σε νοσηλεύτριες που έψαχναν απεγνωσμένα αναισθησιολόγο, αλλά εκείνος και είχε φύγει και είχε κλείσει το κινητό του.

Η επόμενη μέρα

Την επόμενη μέρα είμαι μόνη με το νεογέννητο μωρό. Στο μονόκλινο που λέγαμε. Η πόρτα κλειστή. Κυρία λοιπόν εισβάλλει απρόσκλητη σαν γιατρός του νοσοκομείου, διαιτολόγος, διατροφολόγος, ή κάτι τέτοιο, για να μου πουλήσει πρόγραμμα αδυνατίσματος. Οταν της είπα ότι δεν με ενδιαφέρει, ότι είχα βάλει μόλις 9 κιλά και θα έβγαινα με το τζιν μου από το μαιευτήριο, εκείνη με κοίταξε απαξιωτικά και μου είπε: «Δεν είναι κρίμα να μείνετε με κοιλιά και ραγάδες;» δεν ξέρω ποια ήταν η απάντησή μου αλλά σε δευτερόλεπτα είχε βγει από το δωμάτιο. Και είχε πάει στο διπλανό. Με τους χάρτινους τοίχους μπορούσες να ακούσεις κάθε συζήτηση. Μαμά και κόρη αγόρασαν όλα τα προϊόντα που τους πούλησε, από γνωστές εταιρείες καλλυντικών, για όλα τα… κακά της μοίρας τους. Φαντάσου λοιπόν να μην έχεις βάλεις 9 αλλά 29 κιλά. Και να έχεις μόλις γεννήσει. Με την ψυχολογία της λεχώνας. Φουντάρεις ή δεν φουντάρεις από το 8ο; Υπάρχουν και χειρότερα. Θυμάμαι την εμπειρία φίλης μου που «έχασε» το πρώτο της μωρό και την έπαιρναν στη διάρκεια της νοσηλείας της τηλέφωνο στο δωμάτιο για να τη «συγχαρούν» και να της πουλήσουν από πάνες μέχρι ζυγαριές. Δεν τους έβρισε. Δεν είχε το κουράγιο…

Της Σαντυς Τσαντακη από την εφημερίδα «Καθημερινή» 13-9-08

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: